Kanalen

Selecteer alle kanalen
{{ channel.title }}

Menu

nl

Het tragische verhaal van Sarah Pinacci

Manon Colson Tekst Manon Colson Gepubliceerd 19 augustus 2014

Ja, waddè
Het zijn de laatste dagen van de Vuelta a España. Ze staat voor het podium dat opgebouwd is in Avila, de finishplaats van vandaag, en kan niet geloven wat ze ziet. Daar staat hij, hoog op de eerste tree. Een vette grijns op zijn gezicht en de bos bloemen vervaarlijk schuddend in zijn hand. En dan die knik. Die alleszeggende, veelbelovende knik met het glimmende, zelfvoldane hoofd.

Die knik is voor haar, Sarah Pinacci, staand tussen het publiek. En ze weet wat de hoofdbeweging betekent: nu zal ze met hem naar bed gaan. Dat was de afspraak. Hij zou vandaag voor de tweede vantevoren aangekondigde keer deze ronde winnen, zij zou voor het eerst de nacht met hem doorbrengen.

Toen hij haar zag lopen voor de eerste keer wist hij: dit is de vrouw van mijn leven. Een engel. En dus zet hij alles op alles om haar die Vuelta te veroveren. Zij, promomeisje van het koffiemerk Saeco, hij kopman van het Franse Cofidis. Oh ja, en God in België.

Hij laat zich naar haar hotel rijden door verzorger Freddy Vianen, ook al ligt dat hotel 100 kilometer verderop. Elke dag laat hij twaalf rode rozen op haar hotelkamer brengen. Na hun eerste kus staat hij ’s avonds euforisch en naakt op zijn bed te springen met de radio keihard aan in zijn hotelkamer. Hij belooft haar overwinningen en houdt zijn belofte.  ‘Ja, waddè,’ stamelt de Vlaamse tv-commentator Michel Wuyts in zijn verslag na de zoveelste krachtsexplosie van ‘VDB’. Sarah Pinacci moet iets dergelijks in het Italiaans hebben gestameld.

Een hele grote coureur
Ach, ze weet dat ze dat effect op mannen heeft. Met haar ogen zo groot als die van Bambi, haar benen die tot in de hemel reiken, hagelwitte tanden en volle lippen ziet ze zó vaak hoofden draaien dat het haar niet eens meer opvalt.  Ook niet als het hoofd van Frank Vandenbroucke een draai van negentig graden in haar richting maakt terwijl hij net over de finish komt na de vijfde etappe van de Vuelta van ‘99.  Sarah Pinacci is nu eenmaal model, wordt ingehuurd vanwege haar fraaie uiterlijk, en is daarom ook aanwezig in deze Ronde van Spanje. Hoewel? Bijna had ze gekozen om in te gaan op het aanbod mee te lopen in een modeshow in Londen. Op het laatste moment beslist ze anders: nu schenkt ze elke ochtend in de Saeco-stand bij de start espressi aan tientallen mannen, inclusief een getrainde glimlach.  Vanonder haar gitzwarte pony ziet ze de ochtend voor de zesde etappe het fel geblondeerde hoofd van Vandenbroucke op haar afkomen. Naast hem zijn ploeggenoot bij Cofidis, haar landgenoot Massimiliano Lelli. Hij stelt Vandenbroucke aan haar voor, zij schenkt koffie en de gebruikelijke afstandelijke lach.

Lelli noemt zijn Belgische vriend ‘een hele grote coureur’. Nou ja, zij ziet gewoon een nogal gretige jongen van 24 jaar. Been there, done that. Geen interesse. Ze heeft zich voorgenomen niets met een renner te beginnen en denkt dat ze zich gemakkelijk aan dat voornemen kan houden: het machogedrag van de heertjes vindt ze eerder hinderlijk dan aantrekkelijk. Met een renner als Vandenbroucke heeft ze blijkbaar geen rekening gehouden. Twee weken later ligt ze met hem in bed. Deze man, bij wie alles lukt die Vuelta, kan ze niet weerstaan. Al zou ze willen.

Zeven jaar hel
Mannen kijken nog steeds naar haar om. Ook al is ze sinds oktober 2000 mevrouw Vandenbroucke en is ze ondertussen moeder van Margaux. Ze ziet het niet, dit keer omdat ze maar met één ding bezig is: het welzijn van haar man. En indirect het welzijn van haarzelf en haar dochtertje. Zeven jaar lang leeft ze in een hel, zo zal ze nadat ze de echtscheiding in 2007 heeft aangevraagd vertellen op de roze pagina’s van la Gazzetta dello Sport.  Drugs, doping, huiszoekingen, ruzies, geweld, bedreigingen, zelfmoordpogingen. Die met passie gevulde dagen in de Vuelta noemt hij de mooiste van zijn hele leven. Zij voelt hetzelfde. Maar die roes wordt steeds meer een vage herinnering, weggedrukt door incidenten als het vervaarlijk zwaaien met een jachtgeweer in huize Vandenbroucke. Ze verlaat hem eens, ze verlaat hem nog een keer. Wel een jaar lang. En ze komt weer terug, na een verzoeningsweekend in de kitsch van Euro Disney Parijs, godbetert. Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar.  En ja, ze had het kunnen weten. In de maanden voordat ze hem leert kennen in de Vuelta van ‘99 neemt Vandenbroucke zijn eerste stappen richting zelfdestructie. Hij, de godenzoon van het wielrennen, wordt bij Cofidis door ploeggenoot Philippe Gaumont geïntroduceerd in de wereld van de drugs. Samen slikken ze Stilnox, slaappillen, die als ze met vijf tegelijk worden ingenomen zorgen voor een hallucinerend effect.

Drie weken nadat hij datzelfde jaar met groot machtsvertoon Luik-Bastenaken-Luik heeft gewonnen, wordt hij samen met Gaumont en dertien anderen opgepakt door de Franse politie vanwege een dopingonderzoek. Ook Vandenbroucke zou zich laten ‘verzorgen’ door Bernard Sainz, oftewel ‘dokter Mabuse’.

Dat hij zich daarna in de maanden juni en juli opgejaagd wild voelt, verslaafd raakt aan medicijnen en drugs om maar te ontsnappen aan de realiteit? Dat hij zijn huwelijk met Clothilde, jeugdliefde en moeder van zijn pasgeboren dochter afgeblazen heeft vanwege de drugs gerelateerde chaos in zijn hoofd? Dat hij overdreven zelfverzekerd is als het goed gaat, op aandacht belust, en vervolgens kwetsbaar als een klein kind als het even tegenzit? Hoe had ze het kunnen weten? Die legendarische ochtend dat ze aan hem werd voorgesteld had ze oprecht geen idee wie hij was. Ook de manier waarop ze trouwen na een eerste, heftig jaar verkering doet haar niet twijfelen. Haar ouders zijn fel tegen de relatie met die losgeslagen Belg, dwingen haar te kiezen: of hij, of wij! Het huwelijk wordt een statement voor de vijandige buitenwereld die haar afschildert als iemand die gelukkige gezinnen opbreekt. Zij, Sarah Pinacci, kiest met haar volle verstand voor de getroebleerde wielerster Frank Vandenbroucke. Ondanks alles.

Haar meest tragische gedachte
Hij heeft weleens gezegd dat die week in het wielernajaar van ’99 te mooi was. Zo domineren in de wielersport, zo makkelijk winnen, dat was voor hem achteraf gezien geen goede zaak. Zij heeft weleens gedacht dat zij de schuld heeft aan de teruglopende prestaties van haar man, alsof ze een vloek voor hem is. Sinds de dag dat ze samen zijn, rijdt hij letterlijk achteruit.  Ze probeert met hem te wonen in België, waar ze het verschrikkelijk vindt. Te kil, te koud, niets dan vijandigheid van haar schoonfamilie die loyaal is aan zijn ex Clothilde. Ze probeert het in Italië, waar ze werkt bij modeontwerpster Patrizia Pepe in Milaan. Een lichte opflakkering van geluk, maar niet voor lang. Elke keer weer stort hij op een vreselijke manier in. Letterlijk en figuurlijk, om haar mee te slepen in zijn val.

Totdat ze er dus genoeg van heeft in 2007. En nu echt. Ze is ziek, moet na een operatie hormonen slikken voor haar herstel. Ze weegt nog maar 42 kilogram. Zij, een trotse vrouw die ooit haar geld verdiende met haar uiterlijk. Zelfs een zoveelste zelfmoordpoging nadat ze hem van haar beslissing om te scheiden verteld heeft, doet haar niet van gedachten veranderen. Je ne veux plus te voir. Nooit meer.
Op 13 oktober 2009 overlijdt Vandenbroucke in een hotelkamer in Senegal. Tien jaar na hun eerste ontmoeting in Spanje. Hij zou zijn laatste nacht in leven hebben doorgebracht met een prostituee. Sarah belt de vader van haar ex-echtgenoot en zegt dat ze niet naar de begrafenis zal komen, ze houdt woord. Nooit meer wil ze hem zien.

Haar meest tragische gedachte zal ze achterwege laten: ze heeft de Frank Vandenbroucke die ze in de Vuelta van ‘99 leerde kennen nooit teruggevonden in de waanzin. Terwijl dat het enige was waar ze al die jaren op hoopte.

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page