fbpx
Select all categories
{{ channel.title }}

Menu

De kunst van het wegcijferen

Soigneur Tekst Soigneur Gepubliceerd 19 March 2013

“Hier moet ik toch een beetje aan gaan wennen hè”, zegt Dirk Bellemakers. Hij is voor een dagje mijn gids tijdens het Lotto Belisol trainingskamp in het Zuid Spaanse Benicassim. We zijn op weg naar de fietsen die in het aangrenzende resort staan te wachten voor een training van een kleine zes uur. Op zich niks bijzonders, maar de verzamelde pers wil ook aandacht dus wordt er afgeweken van de gebruikelijke routine. En dat is inderdaad… even wennen.

Dirk Bellemakers (NL) during post-training massage

Naast de dagelijkse gang naar het buffet, de training, massage en het verplicht hangen op bed, moeten er nu handen geschud worden en mensen te woord worden gestaan. Voor Dirk is dit nog geen gesneden koek en dat maakt hem juist tot zo’n geschikte gids, hij neemt zijn rol als gastheer serieus.

carer Franky De Buyst massaging Dirk Bellemakers (NL) post-training

Dirk rijdt, na vier jaar voor Landbouw Krediet te hebben gereden, dit jaar voor het eerst voor team Lotto Belisol. Een team met een groter budget -lees grotere ambities- en betere faciliteiten. Dus in plaats van het aan elkaar knopen van ééndagskoersen als surrogaat voor een etappewedstrijd, de eindeloze uren achter de brommer door de polders, zit Dirk nu in Spanje, in de zon en tussen de bergen.

Hier traint hij onder andere samen met Jelle Vanendert en Jurgen van den Broeck. Twee mannen die hij later dit jaar zal bijstaan als knecht. Dirk is namelijk iemand die zich met genoegen kapot rijdt voor het hogere doel. Iets dat makkelijker is gezegd dan gedaan. Zijn taak is namelijk een zware en voor Dirk geen kussen van de Rondemiss of eeuwige roem. Sterker nog, Dirk zijn werk zit er vaak al op voor wij de televisie aanzetten om nog even de ontknoping van de etappe te zien.

carer Franky De Buyst massaging Dirk Bellemakers (NL) post-trai

Het is overigens niet zo dat Dirk nooit voor eigen winst kan gaan, in tegendeel. Bij de kleinere rittenkoersen en de eendagswedstrijden moet hij voor het klassement gaan. Alleen is dat misschien nog wel lastiger. “Het is niet dat je daar even wegrijdt, er staan daar zeker honderd man aan de start die die dag vooraan willen rijden met al die camera’s en aandacht. Het is dus al een gevecht om in een ontsnapping te zitten en als je er in zit, is het een kwestie van zo lang mogelijk overleven.”

Dirk is gewend om hard te werken. Hij heeft niet gek veel talent vindt hij zelf, maar wel een hoop karakter. Een karakter dat hij niet enkel vormde op de fiets. Zo rondde hij een opleiding commerciële economie af. “Reed ik op zondag LBL om maandag weer in de schoolbanken mijn tentamens te maken, dat was soms wel wat hectisch.” Verder verdiende hij -net als collega coureurs Gerrie Knetemann en Lieuwe Westra- als zestienjarige jongen zijn geld met zijn bijbaan als stratenmaker. “Langs de kant van de weg een beetje stenen aangeven in de regen, dat is pas werken. Het leven van een prof is een prachtig mooi leven, dat ik graag behoud.” Hard werken dus.

Dirk gaat overigens de volgende dag alweer naar huis waar hij nog net tijd heeft om een wasje te draaien om vervolgens weer te vertrekken naar zijn volgende bestemming, Gabon. Inderdaad Gabon, voor de Tropicale Amissa Bongo, een etappewedstrijd aan de goudkust van Afrika. Een bestemming waar hij zich de laatste weken een beetje op heeft ingelezen. Goed rijden daar is belangrijk, maar gezond thuis komen lijkt hem bijna nog een grotere opgave. Het seizoen gaat immers pas net beginnen, belangrijk dus om fris terug te komen, klaar om zich weg te cijferen.